Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS, ang. seborrheic dermatitis) to częsta, przewlekła i nawrotowa choroba skóry, najczęściej występująca w miejscach bogatych w gruczoły łojowe – takich jak owłosiona skóra głowy, środkowa część twarzy, górna klatka piersiowa czy okolice za uszami.
Jej istota polega na nadmiernej aktywności gruczołów łojowych oraz nieprawidłowym złuszczaniu naskórka, co w połączeniu z obecnością drożdżaków z rodzaju Malassezia prowadzi do rumienia, łuszczenia się skóry, tłustego wyglądu i świądu powodującego znaczny dyskomfort. Zmienność objawów i ich tendencja do nawrotów sprawiają, że leczenie oraz odpowiednia pielęgnacja skóry mają kluczowe znaczenie w łagodzeniu dolegliwości i poprawie komfortu życia osób dotkniętych tą chorobą.
- Terapia miejscowa: podstawą są szampony z cyklopiroksolaminą; alternatywnie używamy preparatów zawierających ketokonazol lub klotrymazolu; w okresach zaostrzeń zalecane są krótkie kuracje preparatami zawierającymi glikokortykosteroidy lub inhibitorami kalcyneuryny (w zależności od przypadku klinicznego pacjenta).
- Terapia ogólna: w nasilonych postaciach zalecane jest okresowe stosowanie doustnych leków przeciwgrzybiczych.
- Profilaktyka: po ustąpieniu objawów pacjent używa profilaktycznie szamponu z cyklopiroksolaminą 1-2 razy w tygodniu, konieczne jest również stosowanie się do zaleceń eliminacji czynników ryzyka nawrotu choroby.
