Łuszczyca zwykła (łac. psoriasis vulgaris) to przewlekła, zapalna choroba skóry o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się występowaniem czerwonych, zgrubiałych ognisk pokrytych srebrzystobiałą łuską.
Najczęściej pojawia się na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy oraz w okolicy lędźwiowej. Choroba ma charakter nawrotowy – okresy zaostrzeń przeplatają się z remisjami, a jej przebieg może być różny u poszczególnych pacjentów. Choć łuszczyca nie jest zakaźna, wymaga kompleksowej i długotrwałej opieki dermatologicznej, obejmującej leczenie miejscowe, ogólne oraz odpowiednią pielęgnację skóry.
- Leczenie miejscowe: keratolityki (kwas salicylowy lub mocznik), maści kortykosteroidowe oraz analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcitol), inhibitory kalcyneuryny.
- Fototerapia: fototerapia UVB 311 nm lub PUVA.
- Leczenie ogólnoustrojowe: u pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby, po odpowiednim przygotowaniu (wykonanie panelu badań laboratoryjnych oraz badań obrazowych) możliwe jest leczenie z zastosowaniem: metotreksatu, cyklosporyny A, lub preparatu należącego do grupy retinoidów: acytretyny.
- Leczenie biologiczne: u pacjentów z ciężkim przebiegiem łuszczycy spełniających odpowiednie kryteria możliwa jest terapia biologiczna, leczenie prowadzone jest w ramach Programu Lekowego w wyselekcjonowanych Ośrodkach, które uzyskały stosowną akredytację i posiadają wymaganą wiedzę oraz zaplecze do prowadzenia takiej terapii.
- Pielęgnacja i profilaktyka: kluczowe jest odpowiednie nawilżanie i natłuszczanie skóry preparatmi obojętnymi, dodatkowo wskazane jest stosowanie delikatnych środków myjących oraz unikanie czynników zaostrzających.
